Охин заяасанд баярлах хэрэгтэй хүмүүс минь

Нэг охин гаргачихгүй яав аа гэсэн хандлага хөвгүүдтэй хүмүүсээс нас ахисан хойно нь гарах юмаа. Эмэгтэй хүүхэд шал өөр юм, элэг нь ээж аавыгаа гээд шал өөр, харин эрэгтэй улсууд бүдүүн баараг дээр нь эхнэрээ л гэх юм гэх хүмүүс бий. Үнэхээр тийм ч байдаг бололтой. Ажлын маань нэг эгч тэгж байхыг сонслоо.
Нөхрийн маань ээж нэг удаа ээжид тэгж хэлж байсан гэсэн.

Мэдрэлийн ядаргаа

Мэдрэлийн ядаргаа гэж нүдэнд үзэгдэж харагдаад байх юмгүй мөртлөө их ноцтой зүйл байна шүү. Мэдрэлийн өвчин гэдэг чинь, компьютераар бол вирустсэн компьютер боллоо л гэсэн үг, бүдүүлгээр ярихад.

Мэдрэлээ ядраахгүй, амрааж байхын тулд яах вэ гэж би мэдрэлийн эмчээс асуулаа. Телевизор бага үз, компьютер бага ширт, их дуу чимээнээс хол бай гэж гуравхан юм хэлэв. Ингээд би мэдрэлийн ядаргааны талаар юу боддогоо хуваалцая.

Хэрвээ би цэцэрлэг хариуцдаг дарга байсан бол...

Хэрвээ би улсын цэцэрлэгийн дарга юмуу, тэднийг хариуцдаг дарга байсан бол нэг зүйлийг заавал оролдож, бүтээхийн төлөө гүйх байсан. Цэцэрлэгийнхээ хэмжээнд орой 5 цагт авах боломжгүй 3-5 настай хүүхдүүдийг бүртгээд нэг ангиас хэтрүүлэлгүй тоогоор анги бүрдүүлнэ. Оройдоо жижүүрээр 2 багш томилж 7 хүртэл илүү цагаар ажиллуулна. Бас нэг тогооч томилж таарах байх.

Зүүд намайг хүмүүжүүлээд байдаг тухай

Би нэг их зүүдэлдэггүй л дээ. Гэхдээ хаа нэг удаа тов тод өнгөтөөр зүүдэлдэг. Бүр зүрх сэтгэлдээ жинхэнээсээ болсон юм шиг мэдэрч, харамсаж, гэмшиж ирээд л зүүдэлдэг. Хэн нэг хүн намайг миний толгойг эргэтэл загнаад, хэлээд, ойлгуулаад, биеэр амсуулаад хашраагаад, ухааруулаад өгч байгаа юм шиг л зүүд яг тэгдэг. Та нар тэгдэг үү.

Ажилд орсоон

Ажилд ороод 7 хоноогүй л байна. Сайхан манараад л байж байна даа. Гэхдээ манарааны 60% ер нь бол гарчихсаан гарчихсан. Боддог байсан ажилдаа ороод сайхан байнаа. Ингээд завгүй ээж боллоо доо.

Хичээл удахгүй дуусна. Үнэхээр хаягдчих гээд хэцүү байна шүү. Даалгавар дороосоо өндийхөд бэрх л байна. Болно доо болно, зүтгээд байж дээ. 

Сурах уу байх уу

Юунд ч юм нэг л гонсгор байна. Юунд ч гэж дээ, өчигдөр нилээн урам хугарав. Шантарч байгаа бололтой. Ер нь миний юм сурах нас мөн ч юмуу биш ч юмуу, сурч чадах ч юмуу үгүй ч юмуу. Бүхнийг хаяад ажил олж хийдэг ч юмуу... Мөнгө санхүүгээ бодохоор ажил хийхээс өөр аргагүй. Тэгэхээр зорьсноосоо буцна, мөрөөдөл минь хаягдана. Аягүй бол хэсэг хугацааны дараа мөрөөдөж хүсч явсан юмаа орхисондоо сэтгэлээр унаад, стрестээд ч байх юм болов уу.

Байдал өөр тийшээ эргэв

Жаахан хэцүү юм болсоон. Би утсаа авахгүй гүрийгээд л байлаа. Хагас сайнд ч, бүтэн сайнд ч. Хоёр дахь өдөр боллоо. Бас л гүрийлээ. Тэгсэн нэг л совин гялс татаад, охин ч аавтайгаа яримаар байна гэхээр нь яриулдаг юмуу гээд яагаад ч юм залгаад өглөө. Охин ярьж дуусмагцаа "эмээ өвдөөд аав эмнэлэг дээр байна гэнээ, үүдэнд нь хүлээгээд сууж байгаа гэнээ" гэлээ. Тэгээд яах учраа олохгүй хэсэг болов. Өглөө эрт болохоор эмнэлэгээр явж байгаа юм боловуу эсвэл түргэн аваад ирсэн юм болов уу гээд янз бүрийн юм бодлоо.